Fırtına rıhtımda kalanı değil çekip gideni vurur.
Yolumuz açık,
Her limana girmeyiz,
Bize yanan var bir ışık.
Kaptan, durgun denizde değil fırtınalı denizde belli olur.
Gözüm okyanus,
Fırtınalara sor bizi,
Okyanuslara sor bizi,
En karanlık gecenin,
En koyu mavinin,
Özüdür ruhum,
Okyanusun kendisidir,
Bütün halim!
Bazıları sorar neden okyanus?
Anlatamam belki ama;
Hani gitmek istersin en yalnız olduğun günde,
Hani herkes acıtır seni en kırgın olduğun günde,
Zehirdir günlerin anlaşılmazsın,
Ya da hiçbir şeyi anlatamazsın,
İşte bundan okyanus, gitmek istemektir aslında olan.
Bırakıldığın yerde kalmaktır.
Aslında savaşmaktır.
Herşeye rağmen yaşayıpta kalmak ya da gitmektir.
Okyanus olmak isterim gidecekmiş gibi olup,
Gidememek!
Herbir dalgası, fırtınası ve saf ve duruluğu olmak isterim.
Mavi olmak ya da maviliğe karışmak isterim.
Her yanımla okyanusa karışmak isterim.
Evrenin üçü, bir ruhta: dokuz alemin okyanusunda: onüç katın gölgesinde: bir dalganın nefesinde birleşir. Sınır tanımaz bağların gücü tek vücutta bağlantı olur. Ne ondan kopar ne de inancından. Sevgi ancak beni yaratan Allaha olur. Pes etmek asla ve asla bir akla sığmaz: çünkü onu kuvvetsiz kılmıştır inanç...!
Yorumlar
Yorum Gönder